Kasper Niesiecki, Herbarz Polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845

Młochowski herbu Belina (t. 6 s. 425)

Młochowski herbu Belina, w Mazowieckiem województwie. Młoczowski Piotr 1648.

W roku 1788. Paweł Młochowski komornik ziemski Czerski. - Krasicki.

Młochowski herbu Belina (t. 11 s. 302-303)

Młochowski herbu Belina. O tych w Tomie VI., tu dodajemy: Trudno wyśledzić w dawnych wiekach początków pochodzenia szlacheckiego tej familii. - W najdawniejszych aktach Donationum ziemi Warszawskiej i grodu Tarczyńskiego znaleźć można czynności sądowe Młochowskich. (Patrz Dudki Warszawskie i Tarczyńskie około roku 1400.) W XV. i XVI. wieku Młochowscy w ziemi Warszawskiej, dziedzice na Młochowie, Młochowku i Młochowskiej Woli, na Daniewicach, Grudowie, Zaborowie, Starej wsi, Krakowianach i Pławach; jedni pisali się przydomku Buka, drudzy przydomku Ruśniak. Znaczniejsi z nich byli: Paweł, Jan sędzia Łowicki, Jan syn Jana ożeniony z Zawiszanką z Budziszyna, Stanisław, Andrzej, Bartłomiej. (Patrz pisane w owym czasie Dudki Warszawskie, księgi Donationum grodu Warszawskiego i akta grodu Tarczyńskiego, a mianowicie księgę 32. Koronnych metryk. fol. 83. i 182. i księgi 144. fol. 15. Dudka Tarczyńską 15. fol. 298. Dudkę Tarczyńską 16. fol. 734. Dudkę Czerską z roku 1584. fol. 193, Donationum grodu Warszawskiego księgi 9. 18. 27. 34. i t. d.) Roku 1523. w aktach metryk Koronnych znajduje się przywilej ostatnich książąt Mazowieckich Stanisława i Janusza, uwalniający Jana Buka de Młochowo, krewnego Prażmowskiego, od wszelkich podatków i sądów, wyjąwszy na wezwanie samych książąt.

Roku 1601. w księdze 28. Donationum grodu Warszawskiego umieszczony jest dział dóbr Zatorowa, Zaborowskiej Woli i Biełut, między Zygmuntem, Mikołajem i Jurgianem [str. 303] Młochowskiemi. - Na początku XVII. wieku majątki Młochowskich przeszły najwięcej do Królikowskich, Giżyckich i Rączajskich, (Donat 28. i ziemstwa Tarczyńskiego r. 1610. Post Dominicam Laetare) nawet Młochów do Petrykowskich. (Donat 51.). W roku 1666. Piotr Młochowski nabywa wieś Many (Donat 53. fol. 810.) W roku 1672. wieś Jezierzany (Donat 54. fol. 1816.) W roku 1697. podpisali elekcją Augusta II. Młochowscy: Piotr, Stanisław, Kazimierz, Marcin i Adam, (obacz Volumina legum Vol. V. fol. 934. i 937.) - Piotra synem był Józef, a wnukiem Antoni burgrabia Czerski, mianowany na urząd roku 1762. (obacz akta Czerskie z tegoż roku), dziedzic na Kociszewie, umarł z przyczyny ran odniesionych w zamieszkach krajowych. Antoni miał kilku synów, z tych najstarszy Paweł komornik i burgrabia Czerski spłacił Piotra i innych braci na Kociszewie po ojcu należność mających, (akta Czerskie roku 1789.) i zostawił syna Michała dziedzica dotąd Kociszewa w powiecie Czerskim, majora byłych wojsk Polskich, ranionego i mianowanego kapitanem w Hiszpanii roku 1809. Michał Młochowski ma synów Jana i Tadeusza i córkę Józefę, żonę Boguckiego Ludwika, adiunkta inżyniera miasta Warszawy, i dziedzica wsi Zaszkowa pod Ciechanowcem. - Piotr zaś Młochowski brat rodzony niegdyś Pawła, a syn Antoniego, został w roku 1792. regentem Czerskim, służył w czasie wojny roku 1794; ożenił się z Zaleską herbu Labie:, miał w zastawie wieś Żyrowek, w posesji Opożdzew i Karniewek w województwie Mazowieckiem; poniósłszy wielkie szkody przez wojnę r. 1812. i przez pożar r. 1816. wyniósł się na Wołyń. Tam syn jego Maksymilian, jeden z celnych uczniów znanego liceum Wołyńskiego w Krzemieńcu (jak świadczą akta tejże szkoły od roku 1825. do roku 1830.) zostaje dotąd w służbie ministerstwa Oświecenia Cesarstwa Rosyjskiego, zamieszkały na Podolu. - Z dokumentów familijnych.

Objaśnienia:

• Jest to pełny tekst części genealogicznej Herbarza (tomy II-X i Uzupełnienia), wg wydania J.N. Bobrowicza, Lipsk 1839-1845.
• Zgodnie z oryginałem, Czcionką większą jest zaznaczony tekst Niesieckiego, zaś czcionką mniejszą, z wcięciem: uzupełnienia Bobrowicza.
• Tekst został zeskanowany i poddany korekcie maszynowej. Niestety, ze względu na słabą technikę ówczesnego druku (czcionki ręcznie składane) i fakt, że ówczesny krój czcionki dziś już nie występuje, tekst ten należy poddać korekcie ręcznej, co jednak zajmie wiele czasu (prawie 12 milionów znaków, czyli ponad 6,5 tys. stron maszynopisu).
• Ortografia Niesieckiego została przez Bobrowicza zmodernizowana, podobnie i tutaj ortografia wyrazów pospolitych została zmodernizowana do wydania Bobrowicza.
• Należy jeszcze pamiętać o tym, że lipscy zecerzy Breitkopfa&Haertela nie musieli znać języka polskiego, stąd w tym tekście znajduje się wiele literówek.